Hrós júní mánaðar fær ónefndur kaupandi Toyoyta Yaris bifreiðar. 
Kaupandinn bauð seljanda sem var ung stúlka að gera ekki upp kaupverð Yaris bifreiðarinnar fyrr en eftir dóm Hæstaréttar. Þau mættu nokkrum dögum fyrir dóm Hæstaréttar fyrir framan starsmann Lýsingar í Ármúla og hugðust gera upp eftirstöðvar myntkörfuláns bifreiðarinnar sem var búið að valda stúlkunni miklum áhyggjum enda lánið búið að vaxa umtalsvert. Kaupandi neitaði að gera upp við stúlkuna þar til dómur Hæstaréttar lægi fyrir. Starfsmanni Lýsingar fannst lítið koma til þess er fyrirhugaður kaupandi bauð ungu stúlkunni, starfsmaður Lýsingar vildi helst ganga frá málum sem fyrst. Nú er unga stúlkan í betri málum . Kaupandi vildi ekki hagnast á kostnað stúlkunnar, en starfsmaður Lýsingar gerði engar athugasemdir og/eða benti stúlkunni á fyrirhugaðan dóm Hæstaréttar. Þetta kallar maður heiðarleg viðskipti þ.e.a.s. af kaupandanum-gaman hefði verið að sjá að fjármögnunarfyrirtækið hefði upplýst stúlkunni á að bíða með uppgjör á láninu-en því er ekki að fagna.
Annað dæmi: Eftirfarandi pósti kom ég einu sinni á framfæri við einn eftirlitsaðilann (Talsmann neytenda - fyrir löngu síðan). Það væri gott ef þið safnið saman staðreyndum frá fólki sem staðfesta eða hrekja þessar sögur, ég er viss um að ef þið náið til fólks og finnið jafnvel upp á hvað milliliðir seldu þessar bifreiðar á til annarra aðila þá væri örugglega hægt að fara í mál við SP fyrir óeðlilega viðskiptahætti. Einnig held ég að það væri hægt að finna þessa milliliðin með því að skoða hvaða aðilar kaupa flesta bíla af SP. Augljóslega þarf einhverskonar yfirvald eða málsókn til að komast í þessi gögn sem ég er ekki.
Ég veit ekki um viðskiptahættina annarra fjármögnunarfyrirtækja.
Mbk.
Ps. Bankastjórinn í dæminu er Sigurjón Árnason
Vinsamlegat ekki birta þetta óbreytt, ég vil ekki tengjast þessu máli frekar!
"SP Fjármögnun er að leysa til sín bifreiðar sem fólk getur ekki lengur greitt af. Þessar bifreiðar eru seldar og gengur söluandvirðið þeirra upp í skuldina og er fólk síðan krafið um mismuninn. Það er ekkert athugavert við þetta ferli og ekkert verið að setja út á það.
Hinsvegar eru margar bifreiðanna seldar „milliliðum“, þ.e. fámennum hópi manna sem er í góðu sambandi við starfmenn SP fjármögnunar og eru bifreiðarnar seldar þeim með verulegum afsláttum (jafnvel með rúmlega helmings afslætti). Þetta eru ca. 20 aðilar sem fá að kaupa bifreiðarnar í einhverskonar lokuðu útboði. Þessir aðilar selja svo bifreiðarnar á markaði og eru að hagnast um nokkrar milljónir á þessum viðskiptum. Viðskiptavinurinn sem missti bifreiðina er eftir sem áður rukkaður um allt lánið og því skiptir það viðkomandi viðskiptavin öllu máli að sem mest fáist fyrir hina seldu bifreið. Afslátturinn er því alfarið veittur á kostnað skuldarans en ekki SP Fjármögnunar sem virðist ekki vera sérstaklega umhugað um söluandvirðið.
Að auki hef ég einnig heyrt af því að SP Fjármögnun framvísi háum kröfum vegna viðgerða á bifreiðunum sem fólk hefur misst, en þær viðgerðir hafa í mörgum tilfellum ekki farið fram.
Sem dæmi um hversu forskammaðir menn eru orðnir í þessu svikum þá er nýlegt dæmi um bifreið sem var „tekin frá“ fyrir fyrrverandi bankastjóra Landbankans svo aðili honum tengdur gæti leyst til sín bifreiðina (og er fyrrverandi bankastjórinn nú kominn á gömlu bifreiðina). Söluandvirðið er samkvæmt sögusögnum um 7 milljónir króna á meðan markaðsverðmæti hennar er á bilinu 15-20 milljónir. Til þess að friða „milliliðina“ sem í þessu tilfelli fengu ekki að bjóða í bifreiðina, sem þeir hefðu mögulega grætt talsvert á, voru þeim boðnar aðrar bifreiðar á sérstaklega góðum afsláttum í staðin.
Það er leitt að í árferði sem þessu þegar venjulegt fólk á undir höggi að sækja skuli aðilar misnota aðstöðu sína til að hagnast á óheiðarlegan hátt á og að öllum líkindum einnig á ólöglegan máta. Ég á erfitt með að benda á raunveruleg dæmi þessu til stuðnings, en hinsvegar hef ég þetta eftir mjög áreiðanlegum heimildum sem ég veit að eru traustar. Ég hef engra hagsmuna að gæta í þessum málum. Hinsvegar blöskrar mér þessi svik verulega og ég lít á það sem skyldu mína að láta vita af þeim. Í svona málum missir fólk oft dampinn sjálft og hefur sig ekki út í það að bregðast við svona svikum, ef það þá veit af þeim á annað borð. Hér gæti verið um talsverðar upphæðir að ræða þegar allt er talið til, en mér sýnist að þetta gætu verið allt að 50 viðskipti í mánuði, miðað við það sem ég hef heyrt."
Morgunblaðaið febrúar 2009.
Sveinbjörn R. Árnason hjá Bílamarkaðnum í Kópavogi segir að bílar séu teknir af fólki í greiðsluerfiðleikum og þeir verðmetnir niður úr öllu raunhæfu samhengi. Jafnvel allt að helming raunverðs í krónum talið. „Síðan er smurt á viðgerðarkostnaðaráætlun upp á tugi ef ekki hundruð þúsunda króna. Afföllum upp á 15% af matsverði er bætt við þar á eftir,“ segir Sveinbjörn. „Eftir stendur reikningur upp á milljónir, sem velt er yfir á skuldarann. Þetta kalla ég bílarán en ekki bílalán,“ bætir hann við.
Skjóta sig í fótinn
Atli Már Ingason, bifreiðasali hjá Netsölunni.is,
tekur í sama streng. Hann segir engar skýringar að fá hjá fjármögnunarfyrirtækjum á því hvers vegna sumir bílar séu seldir upp í kröfur á jafnlágu verði og raun ber vitni. Hann sjái í störfum sínum hliðstæða bíla seljast á miklu hærra verði á sama tíma. „Þessi verð finnast hvergi nema á uppboðum hjá þessum félögum. Þeir eru sjálfir að ýta undir verðhrun á markaðnum og skjóta á endanum sjálfa sig í fótinn með því.“ Hann kveðst þekkja slík dæmi frá öllum bílafjármögnunarfyrirtækjum á markaðnum. Hann tekur sem dæmi Renault Mégane-bifreið sem stúlka ein keypti á 1,1 milljón á síðasta ári, með 800.000 króna láni frá Lýsingu. Skömmu síðar missti hún bílinn, sem var seldur upp í kröfuna á 160.000 krónur Sveinbjörn útskýrir að skuldurum bjóðist að setja eftirstöðvarnar á skuldabréf í krónum með veði í fasteign. „Þá er búið að festa gengishagnaðinn í krónum og lántakandinn situr eftir með sárt ennið.“
Annað mál sem vekur furðu er kostnaðurinn við skoðun á bílum sem hafa verið teknir úr vörslu fólks. Fyrir endursölu eru þeir verðmetnir hjá þar til bærum aðilum. „Ég hef séð svart á hvítu reikning frá bílalánafyrirtæki upp á 212.000 krónur fyrir verðmat á bíl sem var tekinn úr vörslu fólks. Þetta er í mesta lagi klukkustundar vinna, að meta eina bifreið. Þetta kallar maður óréttlæti á hæsta stigi,“ bætir Sveinbjörn við.
Þriðji maður fær mismuninn.
Hann segir mikið óréttlæti viðhaft við matið,
sem sé framkvæmt af fólki á launaskrá eða í einhverju samstarfi við lánafyrirtækin. Það fólk sé því hlutdrægir og óhæfir matsaðilar. Lántaki hafi ekkert um verðmat bílsins að segja, nema hann kalli til dómskvadda matsmenn með tilheyrandi kostnaði. „Ef lántaki heldur ekki uppi mótbárum innan fimm daga eftir móttöku bréfsins er litið á það sem samþykki.“
Þá segir Sveinbjörn það vekja furðu að þröngur hópur tengdra aðila fái að selja bíla bílalánafyrirtækjanna hratt og ódýrt, en um leið sé fáum boðið að bjóða í þá. „Þriðji aðili nær hagnaði við endursöluna, en eftir situr lántakandinn með eftirstöðvarnar.“
Hann spyr sig hvort það þjóni hagsmunum bílalánafyrirtækja að sækjast ekki eftir hæsta mögulega verði. Slíkir gerningar felli verð á bílamarkaðnum almennt og bíleigendur allir gjaldi í raun fyrir það.
Skuldin áfram þótt bíllinn sé seldur
Gögn sýna uppgjör á bílasamningi hjá SP fjármögnun. Þegar samningnum er rift 9. október vegna vanskila, og tekinn af skuldara með vörslusviptingu, eru eftirstöðvar tæpar fimm milljónir. Í uppgjörinu telur liðurinn „kostnaðarmatsskoðun“ 996.703 krónur og bætist við eftirstöðvarnar. Svo dregst söluverðmæti bílsins frá skuldinni. Söluverðið er tilgreint um 1,9 milljónir 
í uppgjörinu. Bíllinn, Lincoln Navigator jeppi, var hins vegar 5,2 milljóna króna virði hálfu ári fyrr og bílasamningurinn hljóðaði upp á 4,9 milljónir. Bíllinn var seldur upp í kröfuna en samt stendur eftir ríflega fjögurra milljóna króna skuld. Til er dæmi af Dodge jeppa sem keyptur var með láni frá Lýsingu hf. Bíllinn kostaði 5,2 milljónir, en lánið var fyrir 3,5 milljónum króna. Um hálfu ári síðar var samningnum rift og skuldarinn sviptur vörslurétti. Í uppgjöri samningsins var jeppinn aðeins metinn á 1,8 milljónir króna. Lánið, sem var í erlendri mynt, hækkaði í millitíðinni. Skuldin við Lýsingu er í dag um fimm milljónir, þrátt fyrir að bíllinn hafi verið tekinn og seldur upp í kröfuna.
1.5.2010 | 08:37 Tekið af bloggi Marinós G. Njálssonar.....
Það er merkilegt að lesa þessi ummæli Kjartans Georgs Gunnarssonar. Auðvitað getur hann sætt sig við 20 - 35% lækkun, þegar Héraðsdómur Reykjavíkur er rétt búinn að dæma að lækka eigi höfuðstól láns um tæp 60%. Nei, Kjartan, þú fékkst tilboð frá almenningi og það tók þig of langan tíma að svara, auk þess sem í millitíðinni hefur þú borið vitni fyrir þessum sama héraðsdómi, þar sem þú staðfestir að fyrirtæki þitt hafi marg ítrekað brotið gegn starfsleyfi þess. Þú fékkst þitt tækifæri, en féllst á tíma. Nú þarft þú og Árni Páll að fara aftur að teikniborðinu. Það er komið mun betra tilboð frá Héraðsdómi Reykjavíkur.
Ég held að fjármálafyrirtæki ættu að taka dóm héraðsdóm alvarlega. Hæstiréttur dæmir líklega í málinu innan tveggja vikna, þar sem um gjaldþrotamál er að ræða. Samkvæmt rannsóknaskýrslu nokkurra lögfræðinema frá Bifröst, sem ég hef undir höndum, þá munu lántakar eiga skaðabótarétt á hendur fjármálafyrirtækjunum.
Nú SP-fjármögnun er alveg sérdæmi, þar sem fyrirtækið hafði ekki, samkvæmt starfsleyfi gefnu út af Fjármálaeftirlitinu, heimild til flestra þeirra viðskipta og fjármálafærslna sem Kjartan Georg Gunnarsson bar í aðilaskýrslu fyrir dómi, að fyrirtækið legði stund á. Mér skilst að það mál hafi verið sent eða sé á leið [viðbót kl. 09:54] til efnahagsbrotadeilda ríkislögreglustjóra, sérstaks saksóknara og Fjármálaeftirlits enda liggur refsing við þeim brotum sem Kjartan Georg Gunnarsson viðurkennir í aðilaskýrslunni að hafa framið. Hér má sjá upplýsingar um starfsleyfi eins og þau voru skráð á vef FME í maí 2007oghér eru upplýsingar um breytingar á starfsleyfum frá 1. júlí 2007. Takið sérstaklega eftir hvað vantar inn hjá SP-fjármögnun og Avant.